Kapıdan içeri giren adam, Aras’ın babasıydı.

Ama Aras’ın yüzünün bembeyaz kesilmesinin nedeni yalnızca babasını görmesi değildi.

Elinde eski, kahverengi bir dosya vardı.

Dosyayı doğrudan başhekime uzattı.

“Artık saklayamayacaksın, oğlum.”

Aras başını kaldırdı.

“Sen burada ne arıyorsun?”

Babası cevap vermedi.

Gözlerini bana çevirdi.

“Önce Derya’nın hayatını kurtarın.”

Doktorlar hemen başıma üşüştü.

Tansiyonum hızla düşüyordu. Kanama başlamıştı.

Bebeğimin ağlama sesi odanın bir köşesinden hâlâ duyuluyordu.

O ses, bilincimi kaybetmemek için tutunduğum son şeydi.

“Ne olur…” diye fısıldadım. “Bebeğimi…”

Hemşire bebeği kucağıma yaklaştırdı.

Minik yüzüne baktım.

Oğlumdu.

Hayattaydı.

Sonra gözlerim kapandı.

Gözlerimi açtığımda tavanda beyaz ışıklar vardı.

İlk duyduğum şey bir monitörün düzenli sesiydi.

İkinci duyduğum şey ise ağlayan bir bebekti.

Başımı çevirmeye çalıştım.

Yanımda annem oturuyordu.

Gözleri şişmişti.

Beni görünce elimi tuttu.

“Uyandın…”

“Aras?”

Annem sustu.

Bu sessizlik bana cevaptan daha fazlasını söyledi.

“Ne oldu?”

Annem derin bir nefes aldı.

“Sen ameliyata alındıktan sonra Aras ortadan kayboldu.”

Kaşlarımı çattım.

“Nasıl yani?”

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.