Hepsini duydum,” dedim gözlerinin içine bakarak. “Yıllarca çocuk sahibi olamadığımız için çektiğim vicdan azabını, kaybettiğim kariyerimi, beni sürüklediğin bu bakıcı rolünü… Hepsini duydum. Sen beni bir eş olarak değil, geçmişinin üstünü örtecek bir kılıf olarak kullanmışsın.”

Serkan dizlerinin üzerine çöktü. Bacaklarıma sarılmaya çalıştı. “Lütfen, dinle! Onları yetimhanede bırakamazdım! Sana söyleseydim beni terk ederdin, mecbur kaldım! Ben seni çok seviyorum, yemin ederim sadece çocuklarıma bakabilmek ve seninle bir aile olmak istedim!”

“Bir aile yalanlar üzerine kurulmaz,” diyerek kendimi geri çektim. “Sen o çocuklara babalık yapacak cesareti bile gösteremedin. Kendi korkaklığın yüzünden hem beni hem de o masum çocukları harcadın.”

“Peki şimdi ne olacak? Onları alıp nereye gidiyorsun? Onlar benim çocuklarım!” diye bağırdı çaresizce….

“Artık senin ne dediğinin bir önemi yok,” dedim kararlı bir sesle. “Çocukları da alıyorum çünkü senin bu korkaklığının ve yalanlarının arasında büyümelerine izin vermeyeceğim. Şimdilik annemin evine gidiyorum. Yarın sabah ilk iş avukatımla görüşüp boşanma davasını açıyorum.”

“Sana çocukları vermem! Yasal olarak ikimizin de evlatlığı onlar!” dedi tutunacak bir dal arayarak.

“İşte en büyük hatan da bu Serkan,” dedim acı bir tebessümle. “Yasal olarak onlar bizim evlat edindiğimiz çocuklarımız. Ve sen, sırf gerçeği saklamak için resmi kayıtlara ‘evlat edinme’ olarak geçirdin. Mahkemede onların senin öz çocukların olduğunu kanıtlamaya çalışırsan, babalık testinden evlilik dışı ilişkiye ve bana yaptığın psikolojik ve maddi dolandırıcılığa kadar her şey ortaya çıkar. Seçim senin. Ya efendi gibi boşanır, çocukların velayetini bana verir ve onların biyolojik babası olduğunu kabullenip nafakanı ödersin; ya da bu skandalı bütün mahkemeye ve ailene rezil olarak anlatırsın.”

Serkan verecek tek bir cevap bile bulamadı. Yalanlarının ördüğü ağa kendisi takılmıştı.

İkizleri uyandırmadan kucağıma aldım. Bavulları arabanın bagajına yerleştirdim. Çocukları arka koltuktaki güvenlik koltuklarına bağlarken ikisi de mahmur gözlerle bana baktı.

“Anneciğim, nereye gidiyoruz?” dedi ikizlerden biri, ufak elleriyle gözünü ovuşturarak.

Onların saçlarını okşadım. İçimdeki acı yerini büyük bir şefkate bıraktı. Onlar benim karnımda büyümemişti ama bu saatten sonra benim gerçek çocuklarımdı. Onları yalanların büyüttüğü bir evden, gerçek sevginin olduğu yeni bir hayata götürüyordum.

“Yeni evimize gidiyoruz bitanem,” dedim gülümseyerek. “Gerçek bir aile olacağımız, hiç yalanın olmadığı güzel bir eve.”

Dikiz aynasından arkamda kalan eve baktım. Serkan kapının önünde tek başına, kurduğu yalanlar enkazının altında kalmış bir şekilde duruyordu. Kontağı çevirdim ve gaza bastım. Hayatımın en zor ama en doğru yolculuğu başlıyordu.