SON DAKİKA

newsstv24

Resmin büyük halini görmek için tıklayın

05 Kasım 2026 - 10:16 'de eklendi ve kez görüntülendi.
HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT
YASAL UYARI! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen kişiye aittir.

Kocam o’ldükten sonra eski kanepemizi sattım.

O cümleyi bir kez daha okudum. Sonra bir kez daha. Ragıp’ın tanıdık el yazısı gözlerimin önünde dalgalanıyordu. Masanın diğer ucunda oturan genç adam hiçbir şey söylemeden bekledi.

İkinci satıra geçtiğimde boğazım düğümlendi.

“Lalin’in o gün neden evden çıktığını sana doğru anlatmadım. Sana, arkadaşına uğramak için çıktığını söyledim. Oysa kızımız benimle tartışmıştı. Üstelik tartışmamızın sebebi düşündüğünden çok daha büyüktü.”

Sandalyenin kenarına tutundum. Ragıp bana yıllar boyunca aynı hikâyeyi anlatmıştı. Lalin bir arkadaşına uğrayacak, sonra eve dönecekti. Geçirdiği trafik kazası yüzünden bir daha dönememişti.

Genç adam usulca, “İsterseniz sizi yalnız bırakayım,” dedi.

Başımı kaldırmadan, “Biraz daha kalır mısınız?” diye fısıldadım.

Oturmaya devam etti. Ben de sayfayı çevirdim.

Ragıp şöyle yazmıştı:

“Lalin’in başka bir şehirdeki sanat ve restorasyon programına kabul edildiğini biliyordum. Bana belgelerini gösterdiğinde sevinmek yerine öfkelendim. Güvenli bir meslek seçmesini istiyordum. Benim tanıdığım dünyadan uzaklaşmasından korkuyordum. Ama ona korktuğumu söylemedim. Hayallerini küçümsedim.”

Gözlerimi kapattım. Lalin’in odasında saatlerce çizim yaptığını hatırladım. Eski mobilyaların ayaklarını, ahşap sandıkların işlemelerini, sokakta gördüğü tarihî kapıları çizerdi. Bir gün bana yırtılmış koltukları onarmayı öğrenmek istediğini söylemişti.

Ben de gülümseyerek, “Sen istersen taşları bile konuşturursun,” demiştim.

O konuşmayı unutmuştum. Ragıp unutmamıştı.

Mektuptaki satırlar devam ediyordu:

“Bana, annemle konuşacağım, dedi. Buna izin vermeyeceğimi söyledim. Söylemeye hakkım olmayan şeyler söyledim. Kızımızın hayatını onun yerine seçebileceğimi sandım. Lalin de bana bir gün kendi kararlarını vereceğini söyledi.”

İçimde yıllardır kapalı duran bir kapı açılıyordu. Lalin’in ölümünden sonra Ragıp’la aynı acıyı yaşadığımızı düşünmüştüm. Meğer o, benim bilmediğim başka bir yük de taşıyormuş.

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.

POPÜLER FOTO GALERİLER
SON DAKİKA HABERLERİ
SON DAKİKA