Yıllarca eşimle ilgilendim, ancak iki yıl önce onu kaybettim. Yalnız kalmak istemediğim için kızımın yanına taşındım, bu durumu hem kızım hem de damadım çok istedi. Maddi bir sıkıntım yok, gezmeyi ve harcama yapmayı severim, oldukça neşeli bir kişiliğim var; sohbet etmeyi ve gülmeyi seviyorum. Kızım ise tam tersine, sakin biri; televizyon dizileri izleyip yemek yapmak ve ev işlerini yapmayı tercih ederdi. Damadım ile bu konuda hiç anlaşamazlardı çünkü o da benim gibi dışarı çıkmayı, eğlenmeyi ve mutlu olmayı seven birisiydi. Sohbet ederken biraz fazla güldüğümüzde kızım bize tepki göstererek, “Bana böyle kafam ağrıyor, biraz sessiz olun,” derdi. Bir gün damadım yanıma geldi ve, “Perihan anne, seninle gülmek ve konuşmak bana çok iyi geliyor, sen neşeli bir insansın,” dedi. Biraz utandım ama sevindim de. Kendisine teşekkür ettim. Sonrasında bana, “Aramızda kalırsa sana bir şey söyleyeceğim,” dedi. “Ne demek, tabii ki aramızda kalır,” dedim. “Burada ne konuşursak Leyla bize kızıyor, bu sıralar işten çok bunaldım, birkaç gün izin aldım ve kafa dinlemek için köydeki eve gideceğim, istersen benimle gel,” dedi. “Gelirim ama Sevdaya ne diyeceğiz?” dedim. “Önce ben giderim, sen de birkaç gün arkadaşında kalacağım dersin, sonra gelirsin köydeki eve,” dedi. Bu plan bana mantıklı geldi ama bir an kendime, “Ben ne yapıyorum?” diye sorguladım, yine de düşünmeden hemen kabul ettim. Planımızı gerçekleştirdik; bir gün sonra damadım gitti, ben de birkaç saat sonra çıkıp arkadaşımın yanına gidiyorum, belki bir gün belki birkaç gün geri dönemeyebilirim, kızım beni bekleme dedim ve evden ayrıldım. Hemen bir taksiye atlayıp köyün dışındaki eve gittim. Olayın tamamını okumak için Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.