Duvardaki tabloya yaklaşmıştım ve ona bakıyordum. Renklerinin güzelliği oldukça etkileyiciydi… O anda Murat yanıma geldi. “Sanat, insanın ruhunu canlandırır,” dedi. Konuşmasının tonundaki naziklik beni etkiledi.

Bir süre sessiz kaldık. Ardından o, “Dinlenmeye ihtiyacın var, ben çay hazırlayayım,” dedi. Mutfağa geçtiğinde içimde biraz rahatlama hissettim. Çay kokusu evin içine yayıldığında, uzun bir zamandır hissetmediğim bir huzur buldum.

Koltuklara oturduktan sonra, çaylarımızı içerken gündelik konular hakkında sohbet etmeye başladık. Daha sonra sohbetimiz hayatımızdan söz etmeye doğru kaydı. Murat, “Bazen doğru kişilerle yanlış zamanlarda karşılaşabiliyoruz,” dedi. Bu cümle beni derin düşüncelere sevk etti.

Ben de sessiz bir şekilde, “Belki de bazen sadece bir dostun kelimelerine ihtiyaç duyuyoruz,” dedim. Gülümsedi. Bu gülüşte bir sıcaklık olduğu kadar, bir saygı da hissediliyordu.

Gece Boyunca

Saatler geçtikçe içimde garip bir huzur ve suçluluk duygusu oluştu. Eşimi düşündüm. Ardından kendimi… Hayatta bastırdığım birçok durumun olduğunu fark ettim. Murat bana fiziksel olarak yaklaşmadı, yalnızca konuşmaktan ibaret kaldık. İki yalnız insan gibi… Hayatın getirdiği yükleri paylaşan iki insan gibi.

Sabah

Sabah olduğunda kuşların cıvıltısıyla uyandım. Hava çok güzeldi. Murat mutfakta kahvaltı hazırlıyordu. “Erken kalkmışsın,” dedim. “Uyku tutmadı,” dedi gülümseyerek. “Kahvaltı hazır,” diye ekledi.

Masaya oturduk ve sessizce yemeğimizi yedik. Arada gözlerimiz birbirine çarptı ama ikimiz de bir şey söylemedik. Kalkarken bana, “Neriman, seni üzmek istemiyorum. Her şey net kalsın,” dedi. “Biliyorum Murat,” dedim. “Teşekkür ederim.”

Eve dönerken içimde tuhaf bir rahatlık vardı. Sanki içimdeki düğümler hafifçe çözülmüştü. Belki hiçbir şey yaşanmamıştı, ancak ben kendimle yüzleşmeyi başarmıştım. O gün anladım ki, insan bazen yanlış yollara sapmadan da kendini bulabilir.