Kapıyı açtım. Cengiz karşımda duruyordu. İçeri buyur etmedim ama söyleyeceklerini de merak ediyordum.
“Bak Cengiz, sen benim kocamın en yakın arkadaşısın. Bu yaptığın hiç doğru değil,” dedim.
Başını eğip, “Biliyorum ama insan bazen gönlüne söz geçiremiyor,” dedi.
İtiraf edeyim, söyledikleri aklımı karıştırmıştı. Yıllardır unuttuğum güzel sözleri yeniden duymak hoşuma gitmişti. Ama bunun yanlış bir yola dönüşmesini istemiyordum.
Tam o sırada arkamdan bir ses duyuldu.
“Demek bana söyleyeceğin önemli şey buydu Cengiz!”
Dönüp baktığımda kocam Selçuk kapıda duruyordu!
Meğer işe giderken telefonunu unutmuş, geri dönmüş.
Cengiz’in yüzü bembeyaz oldu. Ben de ne diyeceğimi şaşırdım.
Selçuk ikimize baktı, sonra Cengiz’e dönüp, “Yirmi yıllık arkadaşlığımızı bir günde bitirdin,” dedi.
Cengiz tek kelime edemeden çekip gitti.
Kocam bana döndüğünde gözlerim dolmuştu.
“Selçuk, sana anlatmam gereken şeyler var,” dedim.
O gün kocama her şeyi anlattım. Bana duyduğum güzel sözlerin bile aklımı karıştırdığını saklamadım.
Kocam uzun süre sustu. Sonra elimi tutup, “Demek ki ben de yıllardır sana sevdiğimi söylemeyi unutmuşum,” dedi.
O günden sonra Cengiz’i bir daha evimize almadık.
Şunu anladım: İnsanın aklı bazen karışabilir ama önemli olan, o karışıklığın içinde doğru yolu seçebilmektir.