Mesajın devamında şöyle yazıyordu:
“Ablamın bundan haberi olmaması lazım. Özellikle de geçen gün söylediklerinden sonra çok kırıldı. Ona güzel bir şey yapmak istiyorsan önce özür dile. Ben hediyeyi alırım ama sakın benim seçtiğimi söyleme.”
Bir an ne okuduğumu anlayamadım.
Eski mesajlara doğru çıktım.
Serkan birkaç gün önce Özlem’e yazmıştı:
“Galiba ablanı çok kırdım. Onu seninle kıyaslamam büyük hataydı. Özür dileyeceğim ama gönlünü almak için ne alacağımı bilmiyorum.”
Özlem de:
“Ben sana yardımcı olurum ama bir daha benimle kıyaslama. Ablam bunu belli etmiyor ama çok üzülüyor,” diye cevap vermişti.
Telefonu yavaşça masaya bıraktım.
Tam o sırada Serkan salona girdi.
Telefonunu elimde görünce her şeyi anladı.
“Mesajları okudun mu?”
Başımı salladım.
“Okudum.”
Bir süre ikimiz de sustuk.
Sonra ona haftalardır içimde tuttuklarımı söyledim.
“Ben senin kilomla ilgili söylediğin söze değil sadece, beni kardeşimle kıyaslamana kırıldım. Sonra sizi gizli gizli konuşurken görünce ister istemez aklıma kötü şeyler geldi.”
Serkan yanıma oturdu.
“Özür dilerim. O lafı söylediğim anda yanlış yaptığımı anlamalıydım.”
Ertesi gün Özlem geldiğinde ona da mesajları gördüğümü söyledim.
Özlem önce şaşırdı.
Sonra elimi tuttu.
“Abla, sen benim ablasın. Serkan’a da söyledim. İnsan eşini başka bir kadınla, hele kardeşiyle hiç kıyaslamaz.”
O an içimde günlerdir taşıdığım ağırlık hafifledi.
Serkan’ın yaptığı sürprizin ne olduğunu da o akşam öğrendim.
Uzun zamandır istediğim küçük bir hafta sonu gezisini ayarlamıştı. Özlem de otel konusunda ona yardımcı olmuştu.
Ama benim için asıl önemli olan hediye değildi.
Serkan’ın yaptığı hatayı anlamasıydı.
O günden sonra evimizde bir şey değişti.
Birbirimizi kıran şeyleri içimizde biriktirmek yerine konuşmaya başladık.
Çünkü bazen insanı şüpheye düşüren gördüğü bir mesaj değil, daha önce kalbinde açılmış küçük bir yaradır.
Ve bazı yaraları kapatmanın en güzel yolu pahalı hediyeler değil, içten söylenen bir “Özür dilerim” sözüdür.