Kocam, planlı sezaryen ameliyatımdan hemen önce

Kaan’ın yüzündeki korkuyu ilk kez o gün gördüm.

Kapının eşiğinde öylece kalakalmıştı. Gözleri salonda oturan kişiye kilitlenmişti.
Salondaki koltukta oturan kişi babası Hasan Bey’di.

Kaan’ın çocukluğundan beri en çok çekindiği insandı. Sert ama adaletli bir adamdı. Oğlunun evliliğine hiçbir zaman karışmamış, “Yuvanızı kendiniz kurun, sorunlarınızı kendiniz çözün.” diyerek hep geri planda durmuştu.

Kapıya yönelirken oğluna son kez baktı.

“Bugün senden utanıyorum.”

Kapıyı kapatıp çıktı.

Kaan ilk kez gerçekten yalnız kaldı.Koltuğa çöktü.

Dakikalarca konuşamadı.

Sonra ağlamaya başladı.

Hayatım boyunca onu hiç ağlarken görmemiştim.

“Haklısınız.”Sesi titriyordu.

“Her konuda haklısınız.”

Yavaşça yanıma geldi.

“Ne olur bana bir şans daha ver.”

Başımı iki yana salladım.

devamını okumak için..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.