Bebeğin sol gözünün hemen altında, kirpiklerine yakın yerde küçücük, kahverengi bir ben vardı.

Aynı ben, yıllar önce kaybettiğim ablam Nermin’in yüzünde de bulunuyordu.

Üstelik yalnızca ben değildi. Bebeğin gözleri, ablamın gözleriyle aynı alışılmadık renkteydi. Açık mavinin içinde, göz bebeğine yakın incecik gri bir halka vardı.

Elimi geri çektim.

‘Tahir… Bu çocuk kim?’

Kocamın dudakları titredi.

‘Önce oturmanı istiyorum.’

‘Oturmayacağım! Bana doğruyu söyle!’

Bebek sesimden ürkerek ağlamaya başladı. Tahir onu göğsüne yasladı ama bir türlü sakinleştiremedi. İstemeden ellerimi uzattım. Küçük kız bana geçince başını omzuma koydu.

O anda öfkemin arasından tuhaf bir şefkat yükseldi.

‘Adı ne?’ diye sordum.

‘Duru.’

‘Duru kimin kızı?’

Tahir derin bir nefes aldı.

‘Nermin’in torunu.’

Sanki salondaki bütün sesler kesildi.

Ablam Nermin’in torunu mu?

Nermin yirmi dokuz yıl önce geçirdiği bir trafik kazasında ölmüştü. Geride eşi Cevdet’i ve üç yaşındaki kızı Beste’yi bırakmıştı.

Cevdet, cenazeden birkaç ay sonra Beste’yi alıp başka şehre taşınmıştı. Önce adreslerini değiştirerek, ardından telefonlarımıza cevap vermeyerek bizimle bütün bağlarını koparmıştı.Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.