“Levent onu görür görmez kireç gibi bembeyaz kesildi. Ardından öyle bir çığlık attı ki sesi bütün evde yankılandı.”

“Bu dosya sende ne arıyor?” diye bağırdı.

Masaya bıraktığım mavi klasörün kapağında annemin adı ve Levent’in imzası vardı. Üç yıl önce, Levent kendi işini kurmak istediğinde annem birikimlerinin büyük bölümünü ona vermişti. Tam 720.000 TL. Karşılığında Levent, borcu iki yıl içinde ödeyeceğine dair yazılı bir taahhüt imzalamıştı.

Annem bunu hiçbir zaman yüzüne vurmamıştı. Ben de evliliğimizi korumak için susmuştum. Ama biraz önce onun titreyen ellerle emekli maaşından para saymasını izlerken, susmanın artık iyilik olmadığını anlamıştım.

“Hatırladın mı?” dedim. “Annemden aldığın parayı?”

Levent önce bana, sonra kapıya yönelmiş anneme baktı.

“O para bize yardım olsun diye verilmişti.”

“Hayır,” dedim. “Burada kendi el yazınla ‘borç olarak aldım’ yazıyor. Üstelik imzan da var.”

Annem araya girdi. “Kızım, ne olur büyütmeyin. Ben o parayı istemiyorum.”

İşte annemin en büyük yanılgısı buydu. İnsanları üzmemek için kendi hakkından vazgeçiyor, sonra da haklı olduğu yerde bile özür diliyordu.

“Elbette büyüteceğiz, anne,” dedim. “Çünkü sen bir aylık misafirliğin için kira ödeyecek biri değilsin.”

Levent kâğıdı elinden bırakıp bana döndü.

“Beni tehdit mi ediyorsun?”

“Hayır. Sadece senin başlattığın hesabı tamamlıyorum.”

Klasörden ikinci sayfayı çıkardım. Bir aylık emeğin dökümünü hazırlamıştım: gece bebek bakımı, gündüz Güneş’le ilgilenme, yemek, temizlik, çamaşır, alışveriş. Her iş için makul bir saat ücreti yazmıştım. En altta toplam 111.000 TL vardı.

“Bu da annemin verdiği emeğin karşılığı,” dedim. “Senin hesabına göre 30.000 TL düşersek hâlâ ona 81.000 TL borçluyuz. Eski borcun hariç.”

Güneş gaz sancısıyla ağladığında saatlerce koridorda dolaşmış, dizleri şişmesine rağmen bebeği kucağından indirmemişti. Ben doğumdan sonra ateşlendiğim gece başucumda beklemiş, sabah Levent işe giderken kahvaltısını da hazırlamıştı. Levent bütün bunları görmüştü. Hatta bir sabah, annem sandalyeye güçlükle otururken “İnsan yaşlanınca her şeyi mesele ediyor,” demişti. O gün sessiz kalmıştım. Şimdi o sessizliğimden utanıyordum.Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.