Hepsi senin yardımın olmadan oldu.” Gözleri yaşlarla doldu ama durmadım. “Bugün, yanında kalanlarla ilgili. Sen şansını kullandın. Onun gitmesine izin verdin.” Uzun bir sessizlik oldu. İtiraz etmedi. Sadece arkasını döndü ve geldiği gibi sessizce, fark edilmeden çekip gitti. Gecenin ilerleyen saatlerinde, kalabalık seyreldiğinde ve müzik sakinleştiğinde, Leyla ile arka verandada baş başa kaldık. Hava serin ve durgundu. Korkuluğa yaslanıp karanlığa doğru baktı. Sonra, “Bir şeyi bilmeni istiyorum,” dedim. Zaten tahmin ederek bana baktı. “Geldi, değil mi?” Yalan söylemedim. “Geldi.” “Onu bulduğumu sana söylemediğim için özür dilerim. İncinmenden korktum. Belki de yetersiz olduğunu düşünmenden…” “Leyla, beni hiçbir zaman kendi gerçeğinden korumak zorunda kalmadın. Hangi seçimi yaparsan yap, seni desteklerim.” Başını salladı, gözlerinden yaşlar süzüldü. “Onunla tanışmam gerekiyordu. Anlamak için. Nedenini sormak için. Ama aynı zamanda, çekip gidebileceğimi de bilmem gerekiyordu. Ve öyle de yaptım.” “Düğünün yerini ona senin söylediğini söyledi.” “Evet,” diye fısıldadı. “Hâlâ konuştuğumuz zamanlarda söylemiştim. Geleceğini düşünmemiştim.”..Elini tuttum. “Sen benim kızımsın. Bir kağıt parçası yüzünden değil. Birlikte kaldığımız, savaştığımız ve bir şeyler inşa ettiğimiz için.” “Beni seçtiğin için teşekkür ederim,” dedi. “Her gün için.” Elini sıktım ve ona gülümseyerek karşılık verdim. O gece, ışıkların altında Eren ile dans edişini izlerken, yıllardır üzerinde kafa yorduğum bir şeyi nihayet anladım. Aile sadece kan bağı demek değildir. Aile, her şey darmadağın olduğunda yanında kalan ve ertesi gün de kalmayı seçen kişidir.