Olduğum yerde öylece kaldım.

Cenazeden sonra herkes yavaş yavaş dağılırken, o adamın sözleri zihnimde dönüp duruyordu. “Annenin başına gerçekten ne geldiğini öğrenmek istiyorsan, üvey babanın garajındaki en alt çekmeceye bak.”

Bunca yıl boyunca Cemil’e güvenmiştim. Onu yalnızca annemin eşi olarak değil, beni büyüten, bana baba olan insan olarak görmüştüm. Şimdi ise bir yabancının birkaç cümlesi, çocukluğumdan beri inandığım her şeyi sorgulamama neden olmuştu.

O gece eve gittiğimde uyuyamadım. Cemil’in yıllar boyunca bana yaptığı iyilikleri düşündüm. Hastalandığımda başımda bekleyişini, okuldan eve geç kaldığımda kapıda beni karşılayışını, ilk kez kalbim kırıldığında beni dinleyişini hatırladım. Eğer benden bir şey sakladıysa, bunun nedeni ne olabilirdi?

Sabaha karşı kendime tek bir soru sordum.

“Annem gerçekten bir trafik kazasında mı öldü?”

Ertesi gün öğleden sonra garaja girdim.

Garajın kapısını açtığımda Cemil’in kokusu bile bana geçmişi hatırlattı. Eski aletleri, duvarın kenarındaki bisikletimi, yıllardır kullanmadığı tahta merdiveni gördüm. Çalışma masasının önüne geçtiğimde ellerimin titrediğini fark ettim.

En alt çekmeceye eğildim.

Çekmece sıkışmıştı.

Biraz zorlayınca gıcırdayarak açıldı.

İçeride ilk bakışta sıradan görünen birkaç eşya vardı. Eski tornavidalar, paslanmış vidalar, bir el feneri ve sararmış bazı faturalar…

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.