Ve bir de vasiyetim vardı.

Vasiyette şöyle yazıyordu:

“Hayatım boyunca bana sevgi ve saygı gösteren kişi bu birikimin tamamına sahip olacaktır.”

Ama mektubun sonunda bir cümle daha vardı.

“Saygı ve aile bağlarını hiçe sayan kişiler bu haktan yararlanamaz.”

Fatma o an yaptığı hatayı anlamış.

O gün beni aradı.

Telefonu açtığımda sesi titriyordu.

“Babaanne… ben çok büyük bir hata yaptım.”

Uzun süre sessiz kaldım.

Sonra ona şunu söyledim:

“Fatma, mesele para değil.”

Ağlamaya başladı.

“Biliyorum babaanne.”

Derin bir nefes aldım.

“Ben seni büyütürken sana tek bir şey öğretmeye çalıştım… Ailene sahip çıkmayı.”

Aylar sonra Kemal’le küçük ve sade bir nikâh yaptık.

Nikâhta herkes mutlu görünüyordu.

Ama en çok dikkatimi çeken kişi Fatma’ydı.

Nikâh bittikten sonra yanıma geldi.

Gözleri doluydu.

“Beni affettin mi babaanne?” diye fısıldadı.

Ona baktım ve gülümsedim.

“İnsan hata yapabilir kızım,” dedim.

“Önemli olan o hatadan ders alabilmektir.”

O gün sadece Fatma değil…

Hepimiz önemli bir ders öğrendik.

Aile, insanın sahip olduğu en büyük hazinedir.

Ve o hazineyi kaybetmeden değerini bilmek gerekir.