Ancak üç hafta sonra yaşanan bir olay, bütün düşüncelerimi değiştirdi.
O gün Kaan’la tartışmıştık.
Aslında çok büyük bir mesele değildi. Birlikte yaptığımız planları unutmuş, benimle buluşmak yerine arkadaşlarıyla dışarı çıkmıştı.
Yine de çok kırılmıştım.
Kaan’ın ailesinin evinde unuttuğum çantamı almak için normalden erken bir saatte oraya gittim.
Evde yalnızca Cengiz Bey vardı.
Kapıyı açar açmaz moralimin bozuk olduğunu fark etti.
“Kaan’la mı tartıştınız kızım?”
Başımı salladım.
“Önemli değil, geçer.”
Cengiz Bey bir süre sessiz kaldı.
Ardından yüzüme son derece ciddi bir ifadeyle bakarak konuşmaya başladı.
“Beste, beni iyi dinle. Bir gün biri sana zarar verirse, kim olursa olsun, önce beni ara!”
Olduğum yerde donakaldım.
Ses tonu o kadar ciddiydi ki ne cevap vereceğimi bilemedim.
“Cengiz Amca, ben…”
Bir adım daha yaklaştı.
Artık kendimi gerçekten rahatsız hissediyordum.
Son birkaç ayda yaşanan bütün tuhaf olaylar bir anda gözümün önünden geçti.
Bana sürekli bakması, ailem hakkında sorular sorması, arabamı tamir ettirmesi, beni herkesten korumaya çalışması ve hakkımdaki en küçük ayrıntıları bile hatırlaması…
Artık bütün bunların bir açıklaması olmalıydı.
Tam ona bu davranışlarının beni rahatsız ettiğini ve aramızdaki sınırı aşmaya başladığını söyleyecektim ki gözleri doldu.
Titreyen bir sesle, “Beste, aslında anneni tanıyorum. Hem de sandığından çok daha iyi… Ama sana söylemem gereken asıl şey bu değil. Baban hakkında yıllardır bildiğin her şey bir yalandan ibaret!” dedi.
Nefesim kesildi.
“Ne demek istiyorsunuz? Siz benim babamı nereden tanıyorsunuz?”
Cengiz Bey cevap vermek yerine çalışma odasına gitti. Birkaç dakika sonra elinde oldukça eski bir fotoğraf ve sararmış bir zarfla geri döndü.
Fotoğrafa baktığım anda gözlerime inanamadım.
Ancak asıl şoku, zarfın üzerindeki el yazısını ve hemen altında yazan tarihi gördüğümde yaşadım.
Çünkü o tarih, benim doğumumdan tam bir yıl öncesine aitti.
Titreyen ellerimle zarfı açmaya hazırlanırken Cengiz Bey kolumdan tuttu.Titreyen ellerimle zarfı açmaya hazırlanırken Cengiz Bey kolumdan tuttu.
“Beste, bunu okumadan önce sana bir şey söylemem gerekiyor. Öğreneceklerinden sonra Kaan’la ilişkiniz bir daha eskisi gibi olmayabilir.”
Kalbim öylesine hızlı çarpıyordu ki söylediklerini zar zor duyabiliyordum. Elimi kolundan kurtarıp bir adım geriledim.
“Artık yeter! Bana her şeyi anlatacaksınız. Annemi nereden tanıyorsunuz? Babamla ne ilgisi var bütün bunların?”
Cengiz Bey derin bir nefes aldı. Ardından elindeki fotoğrafı bana uzattı.
Fotoğrafta annem vardı. Henüz yirmili yaşlarındaydı. Yanında ise Cengiz Bey duruyordu. İkisi de gülümsüyordu. Annemin boynunda, çocukluğumdan beri sakladığı o küçük altın kolye asılıydı.
Fotoğrafın arkasını çevirdiğimde annemin el yazısıyla yazılmış birkaç kelime gördüm.
“Hayatımızın en güzel günü. 14 Haziran 1998.”
Dizlerimin bağı çözüldü.
“Siz… Annemle sevgili miydiniz?”
Cengiz Bey başını eğdi.
“Evet, Beste. Annenle evlenmek üzereydik.”
Elimdeki fotoğraf neredeyse yere düşüyordu. Annem bana hiçbir zaman Cengiz isminde bir adamdan bahsetmemişti.
“Peki sonra ne oldu?”
“Annenin ailesi evlenmemize karşı çıktı. O zamanlar benim hiçbir şeyim yoktu. Küçük bir tamirhanede çalışıyordum. Baban ise oldukça varlıklı bir ailenin oğluydu.”
Bir an duraksadı.
“Baban mı? Siz benim babam değil misiniz?”
Cengiz Bey gözlerimin içine baktı.
“Hayır kızım. Keşke her şey bu kadar basit olsaydı.”
Bu cevap beni daha da şaşırtmıştı.
Zarfı açıp içindeki mektubu çıkardım. İlk satırda annemin adı yazıyordu. Mektup, yıllardır hiç duymadığım bir adam tarafından yazılmıştı.
“Sevgili Nermin, eğer başıma bir şey gelirse çocuğumuza gerçeği anlatmanı istiyorum…”Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMA