Murat mutfağa girdiğinde masanın üzerinde duran dosyayı görünce olduğu yerde kaldı. Kahve makinesine uzanacak eli havada asılı kaldı. Dosyanın üzerinde büyük harflerle yazılmış tek bir cümle vardı:

“Ortak hayatımızın sona ermesiyle ilgili belgeler.”

Bana şaşkınlıkla baktı.

“Bu da ne?”

Sakin bir sesle cevap verdim.

“Sen haklısın Murat. Evlilik sadece bir kâğıt parçasıysa, demek ki benim de seni beklemem için hiçbir neden yok.”

Dosyanın içinde evimizin satış ilanı, ortak banka hesabının kapatılması için hazırladığım başvuru evrakları ve kendi adıma kiraladığım küçük bir dairenin sözleşmesi vardı. Ayrıca yeni açtırdığım kişisel banka hesabının belgeleri de dosyaya eklenmişti.

Murat ilk kez yüzündeki kendinden emin ifadeyi kaybetti.

“Bir dakika… Bunları gerçekten yaptın mı?”

Başımı salladım.

“Gece boyunca.”

O an anlamaya başladı. Ben evlilik için yalvaran kadın olmaktan vazgeçmiştim. On yıl boyunca emek verdiğim ilişkiye tek başıma tutunmayı bırakmıştım.

“Selin, abartıyorsun.”

“Göreceli.”

“Bir imza yüzünden her şeyi mi bitireceksin?”

Derin bir nefes aldım.

“Hayır. Bir imza yüzünden değil. On yıldır verdiğin her sözün sonunda beni oyaladığın için.”

Sessizlik mutfağı doldurdu.

Yıllardır ne zaman evlilik konusunu açsam aynı cümleleri kuruyordu.

“Biraz daha bekleyelim.”

“Şimdi zamanı değil.”

“Ne fark eder?”

Ben de her defasında inanıyordum.

Çünkü onu seviyordum.

Fakat geçen gece ilk kez gerçek düşüncesini söylemişti. Sorun zaman değildi. Sorun bendim. Benimle evlenmek istemiyordu.

Bunu kabul etmek acı vericiydi ama özgürleştiriciydi.

Valizimi aldım.

Kapıya yönelirken arkamdan seslendi.

“Nereye gidiyorsun?”

“Kendime.”

Kapıyı kapattığımda içimde garip bir huzur vardı.Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.