Doğum yaptıktan sonra kocam beni ve yeni doğan bebeğimi sokağa attı. Parasız ve çaresiz kalınca, hayatım boyunca boynumdan çıkarmadığım kolyeyi satmayı düşündüm. Ama kuyumcu onu görünce yüzü bembeyaz kesildi ve fısıldadı:
“Babanız sizi yirmi yıldır arıyor.”

Kocamın beni kapı dışarı ettiği gün, doğumun etkisi hâlâ üzerimdeydi.

Üç yıldır birlikte yaşadığımız şehir evinin merdivenlerinde duruyordum. İki günlük oğlumu göğsüme sıkıca bastırmıştım. Mart ayının soğuk rüzgârı, onu sardığım ince hastane battaniyesini delip geçiyordu. Ayaklarımın dibinde yarı kapanmış bir çanta duruyordu; içinde mama örnekleri, yedek bir kıyafet ve Şifa Hastanesi’nden verilmiş buruşmuş taburcu belgeleri vardı.

Kapının arkasından kahkaha geliyordu.

Bir kadının kahkahası.

Yumuşak. Tanıdık. Umursamaz.

Sonra Kaan kapıyı biraz aralayıp bana sert bir bakış attı.

“Orada kurban gibi dikilmeyi bırak, Derya,” dedi soğuk bir sesle. “Bitti.”

Ona baktım. O kadar halsizdim ki olanları anlamakta zorlanıyordum.

“Kaan… daha yeni senin oğlunu doğurdum.”

Bebeğe, sanki ödemek istemediği bir faturaya bakar gibi baktı.

“Bu hiçbir şeyi değiştirmez. Sana söyledim, ben bittim.”

Ben tekrar konuşamadan arkasında bir kadın belirdi.

Üzerinde benim ipek sabahlığım vardı.

Selin. Onun asistanı. Hep “sadece işten biri” dediği kadın.

Kollarını kavuşturdu ve sanki o ev artık ona aitmiş gibi duvara yaslandı.

“Kaan,” diye fısıldadım, sesim titreyerek, “bizi böyle dışarı atamazsın.”

Bir adım attı ve elime bir zarf sıkıştırdı. İçinden sadece elli lira çıktı.

“Verebileceğim bu kadar,” dedi. “Al ve git, annenin yanına.”

“Annem ben on iki yaşındayken öldü.”

Omuz silkti.

“Öyleyse bir yolunu bul.”

Ve kapıyı yüzüme çarptı.

Orada ne kadar durduğumu bilmiyorum. Donmuş gibiydim. Aşağılanmıştım. Ve ağlayamayacak kadar hissizdim.

Artık ailem yoktu. Birikimim yoktu. Bu hâlimle arayabileceğim güvenilir bir arkadaşım da yoktu. Evliliğimiz boyunca Kaan her şeyi kontrol etmişti: banka hesaplarımızı, kirayı, hatta telefon hattımı bile. Hastaneden çıkmadan önce hattımı kapattırmıştı.

Gün batımına doğru, iki mahalle ötedeki bir otobüs terminalinde oturuyordum. Bebeğimi sıcak tutmaya çalışırken çantamın dibindeki bozuk paraları sayıyordum. Devamını okumak için Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.